اعدام، پایان یک پرونده نیست؛ پایان یک زندگی است.
قوه قضائیه جمهوری اسلامی ایران اعلام کرده است که محمد امینی دهاقانی، از معترضان دیماه، پس از محکومیت به اتهام «محاربه و افساد فیالارض» اعدام شده است. این در حالی است که تاکنون هیچ تصویری از او، هیچ گزارش شفافی از روند دادرسی، شعبه رسیدگیکننده، نام قاضی پرونده و یا دفاعیات احتمالی وی در منابع رسمی منتشر نشده است.
پیش از او نیز محیالدین عبداللهی و حسین پالانی با اتهاماتی مشابه اعدام شدند. با اجرای حکم محمد امینی دهاقانی، شمار اعدامهای مرتبط با این پروندهها در هفته جاری به سه مورد رسیده است.
آنچه بیش از هر چیز افکار عمومی را نگران میکند، نبود شفافیت در روند رسیدگی و محروم ماندن جامعه از آگاهی درباره جزئیات پروندههاست. در هر نظام قضایی، حق دسترسی به دادرسی عادلانه، حق دفاع و حق اطلاعرسانی شفاف از بنیادیترین اصول عدالت به شمار میرود.
نام محمد امینی دهاقانی تنها یک نام در میان اخبار نیست؛ او انسانی بود با آرزوها، خانواده، خاطرات و آیندهای که دیگر فرصتی برای تحقق آن نخواهد داشت. در برابر چنین رویدادهایی، پرسش از عدالت، شفافیت و ارزش جان انسانها بیش از هر زمان دیگری اهمیت پیدا میکند.
تاریخ نه تنها احکام صادرشده، بلکه سکوتها، پرسشهای بیپاسخ و رنج خانوادههایی را که عزیزان خود را از دست دادهاند نیز به خاطر خواهد سپرد
