محسن (مهرداد)تکش؛ دو حکم اعدام و پرسشهای جدی درباره شکنجه و دادرسی عادلانه
محسن تکش، شهروند ۳۳ ساله ساکن دیزچه اصفهان، تعمیر کار مکانیکی موتور سیکلت که از این راه امرار معاش میکرد از بازداشتشدگان اعتراضات دیماه ۱۴۰۴ است که بنا بر گزارشهای رسیده، با اتهام «محاربه» به دو بار اعدام محکوم شده و در زندان دستگرد اصفهان به سر میبرد.
بر اساس اطلاعات رسیده، محسن تکش در هفته پایانی دیماه بازداشت شد و خانواده او حدود چهار ماه از محل نگهداری و وضعیتش بیخبر بودند. همچنین گزارشهایی درباره شکنجه شدید او در دوران بازداشت، از جمله شکستگی دست و عدم رسیدگی مناسب پزشکی، منتشر شده است.
از مهمترین نگرانیهای این پرونده، ادعای اخذ اعترافات تحت فشار و شکنجه است. اگر این ادعاها صحت داشته باشد، اعتبار چنین اعترافاتی و استفاده از آنها به عنوان مبنای صدور حکم اعدام باید بهطور مستقل بررسی شود.
ایران عضو میثاق بینالمللی حقوق مدنی و سیاسی است. ماده ۷ این میثاق شکنجه و رفتار غیرانسانی یا تحقیرآمیز را ممنوع میکند و ماده ۱۴ نیز بر حق برخورداری از دادرسی عادلانه تأکید دارد. در پروندههایی که مجازات اعدام مطرح است، رعایت کامل این تضمینها اهمیت ویژهای دارد.
از نهادهای حقوق بشری و سازوکارهای بینالمللی میخواهیم وضعیت جسمانی و قضایی محسن تکیش، ادعاهای مربوط به شکنجه و نحوه اخذ اعترافات او را بهصورت مستقل بررسی کنند و تا روشن شدن کامل ابهامات، از اجرای حکم اعدام جلوگیری شود.
وقتی پای جان یک انسان در میان است، هیچ اعترافی که ادعا شود تحت شکنجه گرفته شده، نباید بدون بررسی مستقل مبنای حکم مرگ قرار گیرد.
نه به شکنجه، نه به اعتراف اجباری، نه به اعدام؛ آری به دادرسی عادلانه و کرامت انسانی
اصل ماجرا بسیار روشن است: اعتراف زمانی ارزش قضایی و اخلاقی دارد که آزادانه و بدون اجبار به دست آمده باشد.
