غزل یوسفی؛ ادامه حبس مادری که در انتظار آزادی مشروط است
غزل یوسفی، ۳۷ ساله و ساکن تهران، مادر یک فرزند، از جمله شهروندانی است که در پی اعتراضات سراسری بازداشت و با احکام قضایی مواجه شد. او در خردادماه ۱۴۰۲ در بازار ۱۵ خرداد تهران بازداشت شد و در مرحله نخست توسط شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی ایمان افشاری به دو سال حبس تعزیری و دو سال ممنوعیت خروج از کشور محکوم شد.
پس از اعتراض به این حکم، شعبه ۳۶ دادگاه تجدیدنظر بخشی از مجازات وی را کاهش داد و حکم او به یک سال حبس تعزیری و سه سال حبس تعلیقی تبدیل شد. با این وجود، غزل یوسفی همچنان از آزادی محروم است و پس از پایان مرخصی پنجروزه خود، روز جمعه ۲۶ تیرماه به زندان بازگشت. این در حالی است که دادستانی با درخواست آزادی مشروط او مخالفت کرده است.
ادامه بازداشت غزل یوسفی، با وجود گذراندن بخشی از دوران محکومیت و برخورداری از شرایط لازم برای بررسی آزادی مشروط، بار دیگر توجهها را به وضعیت زندانیان مرتبط با اعتراضات و ضرورت رعایت اصول انسانی در اجرای احکام جلب میکند. حق برخورداری از دادرسی عادلانه، تناسب میان جرم و مجازات، حفظ کرامت انسانی زندانیان و توجه به شرایط خانوادگی آنان از جمله اصولی است که در اسناد بینالمللی حقوق بشر مورد تأکید قرار گرفته است.
غزل یوسفی تنها یک پرونده قضایی نیست؛ او مادری است که فرزندش همچنان چشمانتظار بازگشت او به خانه است. محرومیت طولانیمدت از آزادی، علاوه بر تأثیر مستقیم بر زندگی فرد زندانی، خانواده و نزدیکان او را نیز با فشارهای روحی، اجتماعی و اقتصادی مواجه میکند.
فعالان حقوق بشر بر این باورند که بررسی درخواست آزادی مشروط زندانیان واجد شرایط، بهویژه در پروندههای مرتبط با فعالیتهای مدنی و اعتراضات، میتواند گامی در جهت احترام به کرامت انسانی و کاهش آسیبهای ناشی از حبس بر خانوادهها باشد.
«هر زندانی، تنها یک شماره پرونده نیست؛ پشت هر حکم، زندگی یک انسان و آینده یک خانواده قرار دارد.
