رحام برجسته؛ کودکی که تنها ۱۱ سال داشت
رحام برجسته، کودک ۱۱ ساله اهل نیشابور، در روز ۱۸ دیماه ۱۴۰۴ در حالی که همراه پدر خود در خیابان حضور داشت، جان خود را از دست داد. بر اساس گزارشهای منتشرشده از سوی خانواده، پیکر این کودک در همان شب تحت تدابیر و فشارهای شدید امنیتی به خاک سپرده شد و خانواده از برگزاری آزادانه مراسم سوگواری و اطلاعرسانی عمومی محروم شدند.
آنچه درباره رحام برجسته روایت میشود، صرفاً داستان از دست رفتن یک کودک نیست؛ بلکه پرسشی بنیادین درباره حق حیات کودکان، حق کرامت انسانی و حق دادخواهی خانوادههاست. کودکی که تنها یازده سال از زندگی خود را پشت سر گذاشته بود، نه متهم بود، نه مجرم، نه تهدیدی برای جامعه؛ او کودکی بود که باید در مدرسه، در کنار خانواده و میان آرزوهای کودکانه خود زندگی میکرد.
بر اساس «کنوانسیون حقوق کودک» سازمان ملل متحد، که حمایت از کودکان را به عنوان یکی از بنیادیترین تعهدات جامعه جهانی به رسمیت میشناسد، تمامی کودکان بدون استثنا از حق حیات، امنیت، حمایت در برابر خشونت و برخورداری از کرامت انسانی برخوردارند. همچنین خانوادهها حق دارند از حقیقت آگاه شوند، برای عزیزان خود سوگواری کنند و بدون ترس و تهدید، خواستار روشن شدن ابعاد هر حادثهای شوند.
سکوت در برابر رنج کودکان، بیتفاوتی در برابر نقض حقوق آنان و چشمپوشی از صدای خانوادههایی که عدالت میطلبند، نمیتواند پاسخی درخور به این درد عمیق باشد. جامعه جهانی، نهادهای مدافع حقوق بشر، سازمانهای بینالمللی و تمامی وجدانهای بیدار مسئولیت دارند که نسبت به سرنوشت کودکان و نوجوانان قربانی خشونت، بیاعتنا نباشند.
رحام برجسته تنها یک نام نیست؛ او نماد کودکی است که فرصت ادامه زندگی از او گرفته شد. یاد او یادآور این حقیقت است که هیچ جامعهای نباید نسبت به جان کودکان بیتفاوت باشد و هیچ خانوادهای نباید از حق سوگواری، حقیقتجویی و دادخواهی محروم شود.
ما یاد و نام رحام برجسته را گرامی میداریم و تأکید میکنیم:
نه به کشتار کودکان
نه به خشونت علیه کودکان
نه به سرکوب خانوادههای دادخواه
نه به اعدام
نه به زندان و محرومیتهای خودسرانه
یاد و نام رحام برجسته، کودک ۱۱ ساله نیشابور، در حافظه جمعی وجدانهای بیدار زنده خواهد ماند.
